ارمنستان / بروزترین و جامع ترین اطلاعات و اخبار ارمنستان
اگر حس روییدن در تو باشد، حتی در کویر هم رشد خواهی کرد.

لینکدونی

آرشیو موضوعی

آرشیو

لینکستان

صفحات جانبی

← آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

عید کریسمس در ارمنستان

کریسمَس یا نوئل جشنی است در آیین مسیحیت که به منظور گرامی‌داشت زادروز مسیح برگزار می‌شود. 

Worship of the shepherds by bronzino.jpg

بسیاری از اعضای کلیسایکاتولیک روم و پیروان آیین پروتستان، کریسمس را در روز ۲۵ دسامبر جشن گرفته و بسیاری آنرا در شامگاه ۲۴ دسامبر نیز برگزار می‌کنند. اعضای بیشتر کلیساهای ارتودوکس در سراسر دنیا نیز روز بیست و پنجم دسامبر را به عنوان میلاد مسیح جشن می‌گیرند. 

برخی از مسیحیان ارتودوکس در روسیه، اوکراین، سرزمین مقدس (ناحیه تاریخی فلسطین) و دیگر مکانها، به سبب پیروی از گاهشماری یولیانی، جشن کریسمس را در روز ۷ ژانویه برپا می‌دارند. اعضای کلیسای ارامنه طبق سنت منحصر به فردی، روز میلاد و همچنین روز غسل تعمیدمسیح را همزمان در روز ششم ژانویه جشن می‌گیرند.

ایام دوازده روزه کریسمس با سالروز میلاد مسیح در ۲۵ دسامبر آغاز گشته و تا جشن خاج‌شویان در روز ۶ ژانویه ادامه می‌یابد. هرچند مهم‌ترین عید مذهبی در گاهشمار مسیحی، روز عید پاک (به عنوان روز مصلوب شدن و رستاخیز عیسی) است، بسیاری به‌خصوص در کشورهای ایالات متحده و کانادا، کریسمس را مهم‌ترین رویداد سالانه مسیحی محسوب می‌دارند. با وجودی که این روز، یک عید مذهبی شناخته می‌شود، از اوایل سده بیستم میلادی به بعد به طور گسترده به عنوان یک جشن غیر مذهبی برگزار شده و برای بیشتر مردم، این ایام فرصتی است برای دور هم جمع شدن اقوام و دوستان و هدیه دادن به هم. 

کریسمس با آیین‌های ویژه‌ای به‌طور مثال آراستن یک درخت کاج، برگزار شده و شخصیتی خیالی به نام بابانوئل در آن نقشی مهم دارد.



جشن ناواسارد

نخستین ماه سال در گاهشماری ارمنستان باستان ناواسارد نامیده می شد که به معنی سال نو است. در نخستین روز ماه ناواسارد جشن با شكوهی برپا می شد و همه مردم در این جشن شركت می كردند.

در روز عید پیکارهای ورزشی مانند دو، اسب سواری و ارابه رانی برگزار می شد. پهلوانان روز نیروی خود را به نمایش می گذاشتند و چامه می سرودند و نوازندگان تازه ترین آهنگ های خود را می نواختند. برخی نیز به كبوترپرانی سرگرم می شدند. 

در روز جشن مردم با انواع چهره پوش ها روی خود را می پوشاندند چرا كه ارمنیان باستان بر این باور بودند كه نقاب ارواح پلید را گریزان میکند.امروزه نیز جشن ناواسارد درجوامع ارمنی نشین برگزار می شود. 

در این جشن تیم های ورزش ارمنیان در یكی از كشورها گرد هم آمده و با یكدیگر به رقابت می پردازند و برندگان مسابقات پیروزمندان ناواسارد خوانده می شوند. در چند سال اخیر مسابقات ورزش ناواسارد در یازدهم آگوست در جمهوری ارمنستان برگزار می شود و تیم های ورزشی ارمنی از سراسر جهان دراین مسابقات هَنباز می گردند.

در پایان بایستی یاد آور شد كه جشن ناواسارد بر پایه بسیاری از منابع موجود دارای اصل و ریشه ایرانی است و مترادف با جشن نوسرد ایرانیان به معنی سال نو می باشد كه از جمله كهن ترین اعیاد ایرانی بوده كه در روزگار مادها برگزار می شده ولیكن امروزه به فراموشی سپرده شده است.

آداب و رسوم ارامنه

"ناواسارد"، "آمانور" و "گاقاند". این جشن ها طی روزهای تابستان، بهار و زمستان برگزار شده اند. روز دقیق این جشن ها یازدهم ماه آگوست، بیست و یکم ماه مارس و اول ژانویه می باشند. 

قدیمی ترین این جشن ها، جشن بهار برابر با بیست و یکم ماه مارس می باشد که مصادف با عید نوروز ایران می باشد. مظهر این جشن آتش و حیات دو باره طبیعت بوده و تولد "واهاگن" خدای آتش ارامنه نیز در این روز جشن گرفته می شود. 
طبق روایات ارامنه، مردم در این عید به وسیله آتش پاک و منزه شده، قدرت دو باره بدست آورده و علیه دیو و شروران به مبارزه می پردازند.

"آمانور" در زبان ارمنی به معنای سال نو بوده و از ایزدان باستانی می باشد که آغاز سال نو و چرخش جدید کره زمین را نوید داده است. 

"آمانور" ایزد باروری و حافظ محصولات مردم بوده و برادر وی نیز ایزد مهمان نوازی بوده و "وانادور" نام داشته است. عادات و رسوم ارامنه طی برگزاری هر سه جشن نیز تقریبأ همسان بوده است. 

اعضای خانواده ابتدا با نظافت خانه و حیاط به استقبال سال نو رفته اند. آنان دور تنور گرد هم آمده و با آب چشمه خود را شستشو داده اند. حمام کردن در آستانه سال نو هنوز نیز نزد اکثر خانواده ها مرسوم می باشد. اقوام و ملل در گذشته عقیده داشته اند که با تـَـن و روح پاک باید به استقبال سال نو رفت. پاکی و تمیزی نشانه آغازی دوباره و حرکتی نوین بوده است. بزرگان خانواده برای پاکی روح اعضای خانه بر دهان آنان عسل مالیده و خواسته اند که از خوردن خوراک تند و به زبان آوردن سخن تلخ و نابجا پرهیز کنند. سخن بی مورد و زشت نشانه بدیُمنی سال جدید بوده و افراد قهر کرده حتمأ می بایست تا قبل از حُلول سال نو با یکدیگر آشتی کنند. کدبانوی خانه می بایست حتمأ نان تازه پخته و اعضای خانواده لباس جدید بپوشند. 

در شب تحویل سال چراغ خانه به عنوان ضامن موفقیت می بایست حتمأ تا صبح روشن بوده و بخاری خانه نیز با الوار جدیدی روشن گردد. بزرگ خانه الوار جدید از جنگل بریده و به عنوان استقامت و نیروی خانواده به خانه می آورد. خوراک شب عید نیز با این آتش جدید پخته می شد. اجاق خانه می بایست همیشه روشن مانده و آن نشانه ای از بقای روح درگذشتگان فامیل بود، مهمانان نیز تیکه هیزم به آن اضافه می کردند و خانم خانه خاکستر آتش را برای دوری از شرّ و بلاها و تگرگ، آنرا جلوی در منزل پخش می کرد. بعضی ها نیز با آرد جلوی منزل صلیب می کشیدند. 

زینت درخت کاج دیرتر به سُنن ارامنه اضافه گشته و قبلأ پرستش و آرایش درختان چنار، بید، بلوط و سپیدار بین ارامنه رایج بوده است. ارامنه در منزل خود درخت زندگی تزیین کرده و میوه و خشکبار به شاخه های آن آویزان کرده اند. کلمه "کاقاند" به معنی سال نو نیز از فعل "کاخِل" به معنای آویزان کردن بیادگار مانده است. ارامنه از ازمنه قدیم به تزیین درخت پرداخته اند، در حالیکه تزیین درخت کاج از قرن شانزدهم میلادی به رسوم اروپاییان اضافه گشته است.

بانوان و تازه عروسان منزل صبح روز اول سال خوراک مخصوص شیرین خود را با سینی به بیرون آورده، رو به شرق نگه داشته و دعای مخصوص می خواندند. آنگاه دید و بازدید از بزرگان قوم، اولیاء و خویشاوندان سببی، همسایگان، کشیش و کدخدا آغاز می گشت. 

آنان هدیه برده و هدیه دریافت کرده اند و خواهان برکت و آبادی خانواده مهمان نواز، جوانمردی و خوشی و روزهای خوب گشته اند. 

میز سال نو معمولأ با حبوبات، میوه و خشکبار تزیین یافته است. خوراکی ها شامل هفت دست بوده و سوپ شیرین، سوپ جو، دلمه، گندم، لوبیا و نخودچی بوداده، پس خوراک و انواع شیرینی جزء آن بوده است.

سال نو جشن نیکی، زیبایی، همبستگی و انتظارات مثبت و مفید می باشد. ما نیز امیدواریم سال میلادی برای عموم جهانیان سال پربرکت، دوستی و آشتی جهانی باشد. 

سنت ها و مراسم مردم ارمنستان

تا قبل از ورود مسیحیت به ارمنستان ارامنه دارای اعیاد مختلفی بودند که مهمترین آن عید آغاز سال باستانی بود که ناواسارت نام داشت.

اعیاد دیگری نیز در این زمان مرسوم بود که عمدتا به پرستش الهه ها و بت ها اختصاص داشت و از معروفترین انها می توان به وارتاوار اشاره کرد که در اوایل تابستان برگزار می گردید و با وجود گذشت قرن ها و گرویدن ارامنه به دین مسیح هنوز در میان این ملت رواج دارد و ارامنه این عید را با پاشیدن آب به روی یکدیگر گرامی می دارند.

 با ورود مسیحیت به ارمنستان اعیاد دینی جانشین اعیاد قبلی شدند. مهمترین عید ارامنه همچون سایر مسیحیان جهان عید کریسمس یا تولد حضرت مسیح است که ارامنه آن را در ۶ ژانویه برگزار می کنند در حالی که سایر مسیحیان آن را در روز ۲۵ دسامبر برگزار می کنند و از این نظر میان کلیسای ارمنی و سایر کلیساها اختلاف نظر وجود دارد.

 دومین عید مهم مسیحی که نزد ارامنه بسیار مهم می باشد عید پاک است که سالروز رستاخیز حضرت مسیح بوده و طبق تقویم خاصی در اولین ماه بهار برگزار می شود.

از اعیاد دیگر می توان از هامیار تسوم اشاره کرد که سالروز عروج مسیح (ع) به آسمان ها است.

 

en1752

 اعیاد ملی در ارمنستان

عید وارتانانک و عید روز فرهنگ از مهمترین آنهاست. عید وارتانک سالروز قیام ملی ارامنه به رهبری وارتان مامیکونیان و عید فرهنگ گرامیداشت سالروز ابداع الفبا و خط ارمنی توسط مسروپ ماشتوس می باشد.
از دیگر اعیاد ملی ارمنستان در حال حاضر می توان به گرامیداشت روز ۲۵ سپتامبر که روز ملی ارمنستان می باشد اشاره کرد. در این روز مردم ارمنستان با شرکت در انتخاباتی به یاد ماندنی رای به استقلال ارمنستان از اتحاد جماهیر شوروی دادند.

روز مهم دیگر در میان ارامنه ۲۸ ماه مه می باشد، در چنین روزی در ۱۹۱۸ ارامنه پس از قرن ها توانستند استقلال خود را باز یابند، استقلالی که چندان دوام نداشت.

 روز استقلال

صرف نظر از پیشینه و قدمت تاریخی ارمنستان که به حدود سال هشتصد قبل از میلاد(یعنی زمانی که ارمنستان بخشی از امپراطوری اورارتو محسوب می شد) برمیگردد٬ ما برای اولین بار نام ارمنستان را به عنوان کشوری مستقل برای مدت زمان بسیار کوتاهی(در حد دوسال!)

 

از سال ۱۹۱۸ تا سال۱۹۲۰ میلادی به عنوان “جمهوری مستقل ارمنستان” در تاریخ سیاسی جهان شاهد هستیم. در سال٬۱۹۲۰ نیروهای کمونیست که در حال قدرت گرفتن بود بوسیله ارتش سرخ شوروی ارمنستان را مورد تاخت و تاز قرار داد و ارمنستان را به عنوان بخشی از “جمهوری سوسیالیسم” شوروی در آورد…

 

en1751

 بالاخره با فروپاشی شوروی٬ ارمنستان در ۲۱ سپتامبر سال ۱۹۹۱ استقلال خود را تحت نام کشوری مستقل اعلام داشت…

 ۲۱ سپتامبر سال ۱۹۹۱ روزی بود که استقلال ارمنستان به همه پرسی گذاشته شد و با ۹۹ درصد آرای مردم به تصویب رسید. این روز ٬روز استقلال نامیده می شود- یکی از تعطیلات رسمی سالانه در ارمنستان است- جشن ملی است و هر ساله باشکوه تر از سال قبل در میدان بزرگ و اصلی شهر ایروان(هراپاراگ) بزرگداشت می گردد.

 روز یادبود کشتار ارمنیان

نسل‌کشی ارامنه به تبعید و کشتار دسته‌جمعی، عمدی، و سیستماتیک تعداد بسیار زیادی از مردم ارمنی ساکن سرزمین‌های تحت کنترل امپراتوری عثمانی توسط نیروهای تحت فرمان اسماعیل انور (انور پاشا) بین سالهای ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۷ گفته می‌شود. تعداد قربانیان این نسل‌کشی از یک میلیون تا یک و نیم میلیون نفر تخمین زده می‌شود

 علاوه بر دستگیری و اعدام ارامنه، جمعیت بسیار زیادی از مردان، زنان و کودکان ارمنی از خانه و کاشانه خود تبعید، بدون هیچ دسترسی به آب و غذا به قصد مرگ وادار به راهپیمایی در مسیرهای طولانی و بیابانی شدند. تجاوز و آزار و اذیت جنسی قربانیان توسظ نیروهای متخاصم در طول تبعید به دفعات گزارش شده‌است.

 

en1750

 لباس سنتی

لباس مردان آنها ما بین لباس سنتی مردان ساکن خطه شمالی ایران و لباس مردان گرجی بوده است و نشان از سالهای نفوذ فرهنگ ایرانی در منطقه قفقاز دارد.
لباس زنان ارمنی که تحت عنوان داراز شناخته می شود نیز شبیه لباس های زنان سایر ملل ساکن در منطقه است و شامل لباس بلند و زردوزی شده و روسری به رنگهای شاد می باشد.

 

en1754

دختر ارمنستان

 غذا های محلی ارمنستان

اکثر غذاهای سنتی بسیار شبیه به غذاهای سنتی ایرانی و ترکی بوده و به خوبی می توان تاثیر فرهنگ ایرانی را در پخت غذای ارامنه دید.

معروفترین غذاهای سنتی ارامنه عبارت از: خاش که تقریبا همان کله و پاچه ایرانی می باشد.

 

en1753

 

خاشلاما که از گوشت گوسفند درست می شود و زاوراپلاف که نوعی پلو است به جای برنج از بلغور تهیه می شود.
یکی از غذاهای معروف ارمنستان در حال حاضر کباب ماهی ایشخان می باشد این ماهی که از دریاچه سوان صید می شود و نژاد آن به علت صید بی رویه در حال انقراض است، یکی از لذیذترین ماهی های آب های شیرین بوده و طرفداران بسیاری در میان توریست هایی که از ارمنستان دیدن می کنند دارد.

آداب و رسوم دینی ارامنه, اعیاد تولد و غسل عیسی مسیح و سال نو

جهان مسیحیت طی این روزها آغاز سال جدید، عید میلاد و غـُسل تعمید حضرت مسیح را جشن می گیرد.

اکثر کلیساهای جهان و مخصوصأ کلیسای کاتولیک بیست و پنجم ماه دسامبر را به عنوان روز میلاد و ششم ماه ژانویه را به عنوان روز غسل تعمید جشن می گیرند. 


ارامنه عقیده دارند که تمامی مسیحیان جهان تا سال 336 میلادی ششم ژانویه را به عنوان روز میلاد جشن می گرفتند. 

طی این سال کلیسای مسیحی لاتین یا کاتولیک این جشن را به 25 دسامبر که در آن زمان یک جشن بت پرستی بنام تولد الهه میترا بود منتقل کرد تا بر اهمیت جشن میلاد مسیح بیافزاید. به عبارت دیگر ، 25 دسامبر تاریخ تولد میترا بود ، پس از ظهور مسیحیت ، میترائیسم همچنان رواج داشت حتی وارد مسیحیت گشت ، مسیحیان در ظاهر به این منظور روز تولد مسیح را در 25 دسامبر جشن می گرفتند تا مردم به جای میترا برای مسیح جشن بگیرند.
در سال 451 میلادی ، كنگره مشهور كالدون گشایش یافت . در این كنگره جهانی تاریخ تولد مسیح رسما در 25 دسامبر مقرر گردید و از آن پس پرستش میترا رفته رفته به فراموشی سپرده شد.

در برخی از مراكز مشرق زمین نیز از آن پس 25 دسامبر به جای شش ژانویه مورد قبول واقع گشت . بدین ترتیب اكثریت مسیحیان جهان در 25 دسامبر تولد مسیح را جشن می گیرند و ششم ژانویه را به عنوان تاریخ تعمید مسیح ، برگزار می كنند.

ارامنه جشن میلاد را از بعد از ظهر روز پنجم ژانویه با مراسم عشای ربانی آغاز کرده و سپس شمع های خود را با چراغ بزرگ کلیسا روشن کرده و به خانه می آورند. آنان با این شمع تولد حضرت مسیح را به همگان نوید می دهند.
روز بعد مراسم ویژه غسل تعمید عیسی مسیح در رود اردن تکرار گردیده و مردم این بار آب تقدیس شده را به خانه می برند.مسیحیان عقیده دارند که این آب آفت های روحی و جسمی بیماران را شفا می بخشد.
روز هفتم ماه ژانویه به یادبود اموات اختصاص یافته و آنگاه مراسم تقدیس منزل که توسط روحانیون انجام می گیرد آغاز می گردد. مقامات روحانی طی روزهای جشن میلاد به یکایک منازل حوزه دینی خود رفته و با اعضای خانواده دیدار می کنند. 

این مراسم طی دوران حکومت شوروی در ارمنستان به فراموشی سپرده شده بود و اکنون بار دیگر احیا می گردد. دیدار روحانیون از منازل مؤمنین سالی دو بار در اعیاد میلاد و رستاخیز انجام می گیرد. 
روحانیون در صورت درخواست افراد، از محل کار آنان نیز بازدید کرده و دعای مخصوص بجا می آورند. 

اعیاد تولد و غسل عیسی مسیح و سال نو روز سیزدهم ماه ژانویه با برپایی مراسم تقدیم عیسی نوزاد به کلیسا و نام گذاری وی به پایان می رسد.


مراسم خاص دینی سورب چراگالویتس

روز پنجم ژانویه کلیسای رسولی ارمنی سورب چراگالویتس را جشن می گیرد . در شب پنجم ژانویه در تمام کلیسا های رسولی ارمنی مراسم خاص دینی سورب چراگالویتس برگزار می گردند. در این روز در کلیسا ها شمع ها روشن می شوند. 

امروز جشن وارداوار (آب پاشان)

این جشن از قدیمی‌ترین جشن‌های ارمنیان محسوب می‌شود که در میان ایرانیان به عید آب پاشی ارمنیان شهرت دارد.ارمنیان در این روز به یکدیگر آب می‌پاشیدند، کبوترپرانی می‌کردند و مسابقات ورزشی ترتیب می‌دادند.
بیشتر محققانی که در زمینه اعیاد ارمنیان پیش از مسیحیت تحقیق می‌کنند، این جشن را مربوط به الههٔ آستغیگ و الههٔ آناهید می‌دانند. به موجب افسانه‌های ارمنی، آستغیگ، الههٔ زیبایی، باروری و حاصل‌خیزی بود و برگزاری این جشن در فصل تابستان به منظور طلب باران و برکت بوده است. 
جشن آب پاشی از جشن‌های خاص اقوام آریایی است و ارتباطی با دین خاصی ندارد ولی ارمنیان از سدهٔ چهارم میلادی پیرایه‌هایی مذهبی برای آن فراهم کردند. 
اکنون جشن وارداوار به عنوان یکی از اعیاد مسیحیت، نود و هشت روز پس از عید پاک، بین بیست و هشتم ماه ژوئن تا اول ماه اگوست برگزار می‌شود. این جشن در ایران از زمان مادها تا پایان دورهٔ صفوی برگزار می‌شد.

                                                                              


جشن كلیسای اچمیادزین

همه ساله در تاریخ 2 ژوئن در کلیسای جامع اچمیادزین، کهنترین کلیسای ارمنستان جشنی برپا می شود؛ گزارش پیش رو به معرفی این کلیسا پرداخته است.

 ارمنستان یک کشور تاریخی بسیار زیبا و مملوء از کلیساهای گوناگون است تا آنجا كه كلیسا را قطب مذهبی این كشور می‌دانند. كلیسای جامع سنت اچمیادزین یكی از معروف‌ترین كلیساهای كشور ارمنستان می‌باشد.

اِچمیادزین (اجمیاتزین) با نام رسمی واغارشاپات (ولاش‌آباد) نام یک شهر و همچنین یک مکان مقدس در کشور ارمنستان است. اچمیادزین در زمانی که بخشی از ایران بود سه‌کلیسا یا اوچ‌کلیسا نامیده می‌شد.

آستان اچمیادزین که در استان آرماویر ارمنستان واقع شده، مرکز کلیسایی ارمنیان و مکانی بسیار مقدس برای ایشان است. جاثلیق کل ارامنه در آنجا زندگی می‌کند و کلیسای جامع اچمیادزین که در سال ۴۸۰ ساخته شده در آنجا قرار دارد. واژه اچمیادزین به معنای ظهور تک‌فرزند (منظور عیسی به‌عنوان تنها فرزند خدا) است، زیرا به باور مردم، عیسی خود در آنجا از آسمان به زمین فرود آمد تا مکان دلخواهش را برای ساخت کلیسا نشان دهد.

رومی‌ها پس از ویران ساختن آرتاشات در سال ۱۶۳ پایتخت ارمنستان را به ولاش‌آباد منتقل نمودند. پس از اینکه در سال ۳۰۱، مسیحیت به این منطقه آمد، تیرداد سوم شاه پارتی‌تبار ارمنستان دژ وِلاش‌آباد را ویران کرد و بجای آن کلیسای جامع اچمیادزین مقدس را بنا کرد. پس از تبدیل شدن مسیحیت به‌عنوان دین رسمی ارمنستان در سال ۳۰۱ وِلاش‌آباد یا همان اچمیادزینِ بعدی، مرکز دینی کشور نیز به شمار آمد.

کلیسای جامع اچمیادزین کهنترین کلیسای ارمنستان است و بدست گریگور لوساگوریچ (گریگور روشنگر) یعنی همان بنیادگذار کیش گریگوری ارمنی ساخته شده است. گفتنی است هر ساله در تاریخ ۲ ژوئن در این كلیسا نیز جشنی برپاست. 

نان سنگك و لواش در معرض خطر

هنوز مدت زیادی از بحث ثبت ملی بازی چوگان یا حتی‌ساز تار ایرانی در كشورهای همسایه ایران نگذشته است كه حالا نوبت به نان‌های ایرانی رسیده است. 
علی بلوكباشی در این زمینه اعلام كرد: خبرها حاكی از آن است كه ارمنستان می‌خواهد «نان لواش» ایرانی را به نام خود ثبت كند. از این ​رو مسئولان باید سریع‌تر برای فرستادن پرونده‌ «نان لواش» ایرانی اقدام كنند و از ثبت «سنگك» و «آسیای بادی» ایرانی نیز جلوگیری كنند. 
عضو شورای عالی علمی دایره‌المعارف بزرگ اسلامی اظهار كرد: این نان تُنُك و نرم خوش‌خوراك كه در بیشتر نقاط ایران پخت می‌شود و به لواش، لِواش و لباش شهرت دارد، از نان‌های سنتی كهن ایرانیان بوده و ارمنستان هم یكی از حوزه‌های تاثیرپذیر از فرهنگ ایران بوده كه سنت لواش​پزی را از ایران وام گرفته است. بنا بر منابع اطلاعات كتبی، دست‌ كم ۸۰۰ سال است كه فقط از رواج و شهرت عام آن در ایران می‌گذرد. چنانچه «نزاری قُهستانی» شاعر (۷۲۰-۶۴۵ هجری قمری) در این بیت از اشعار خود به معروفیت و استعمال عام این نان اشاره می‌كند و می‌گوید: «پوز خود را لویشه كردستم / تا طمع بگسلد ز قرص لواش». 
این انسان​شناس پیشكسوت در ادامه پیشنهاد كرد: تا دیر نشده و زمان از دست نرفته است، نهادهای فرهنگی مسئول و سازمان میراث فرهنگی، پرونده‌ای را برای این نان سنتی ایرانی همراه با پیشینه‌ تاریخی و شیوه‌ پخت و گستره فرهنگی آن در ایران فراهم كنند و برای ثبت و ضبط آن در فهرست آثار معنوی جهانی به یونسكو بفرستند. به علاوه، دست​اندركاران حفظ میراث فرهنگی باید برای به ثبت رساندن دو اثر فرهنگ معنوی دیگر ایران، یكی «نان سنگك» و دیگری «بادآس» یا «آسیای بادی» در فهرست جهانی یونسكو، بی‌درنگ اقدام كنند تا كشورهای دیگر هوس تملك فرهنگی آنها را نكنند هرچند امروزه این نان با مهاجرت برخی ایرانیان به كشورهای همسایه و اروپایی‌ها و آمریكایی‌ها به بیرون از مرزهای ایران نیز راه یافته و باب طبع دیگران نیز واقع شده است. 
بلوكباشی درباره‌ نان سنگك نیز اظهار كرد: نان سنگك، نانی بازاری و شهری است. پیشه‌ سنگك‌پزی از پیشه‌های وابسته به شهر و از ویژگی زندگی شهرنشینی است كه همزمان با گسترش شهرها و پدیداری بازارها و راسته بازارها در ایران شكل و قوام یافته است. شیوه‌ پرفوت و فن و پیچیده‌ خمیرزنی و پختن نان سنگك مانند ساختمان و شكل معماری تنور ویژه‌ آن، مجموعه‌ كارگران فنی و مجربی كه در دكان سنگكی كار می‌كنند (از خلیفه، شاطر و نان‌گیر گرفته تا آتش‌انداز، دست به سیخ و...)، ابزارهای مختلف نان‌پزی مانند بالوئك، پارو، سیخ و سیخ بچه، سنگ‌كوب و... و همچنین فرهنگ واژگان و آداب و رسوم خاص معمول در این نانوایی نشان از یك پیشینه‌ دراز دارد. 
این مردم‌شناس افزود: بنا بر گزارش‌هایی كه در منابع مكتوب تاریخی، ادبی و سفرنامه‌های خارجیان از نان سنگك به ما رسیده، به احتمال فراوان سابقه‌ این پیشه در برخی شهرهای ایران به پیش از دوره‌ صفویان می‌رسد. 
وی در پایان یادآور شد: ظاهرا امكانات و برخی صنایع و تولیدات ایران باستان به کام همسایگان كشور خوش آمده و به دنبال ثبت آنها به نام خودشان هستند كه باید مسئولان فرهنگی ایران با استفاده از راهكارهای قانونی از این اقدام همسایگان كشورمان كه زمانی جزئی از خاك كشورمان بودند، جلوگیری كنند.

نان لواش بنام ارمنستان ثبت می شود

وزارت فرهنگ ارمنستان اعلام کرده است که این کشور از یونسکو درخواست نموده است تا  روش پختن نان لواش լավաշ را بعنوان میراث غیرمادی ارمنستان به ثبت برساند.

به گزارش خبرگزاری ارکای، آرو ساموئلیان معاون وزارت فرهنگ ارمنستان می گوید که درخواست ارمنستان در دسامبر 2014 در نشست کمیته کارشناسان یونسکو در پاریس مورد بررسی قرار می‌گیرد.

خاج شویان و شام کریسمس

در ارمنستان روز 6 ژانویه یا عید اپیفانی روز کریسمس نیز محسوب می شود. این روز تعطیل رسمی است و  مردم مراسم سنتی و مذهبی کریسمس را برگزار می کنند.

مسیحیان در روز 6 ژانویه، پدیدار شدن خدا به شکل انسانی یعنی به شکل عیسی مسیح را جشن می‌گیرند. این جشن اپیفانی یا خاج شویان نامیده میشود. در ارمنستان جشن کریسمس و عید اپیفانی با هم در روز 6 ژانویه برگزار می شود.
اکثر خانواده ها صبح این روز به کلیسا میروند تا مراسم مذهبی را بجا آورند. بعد از ظهر این روز مردم در خانه و در تدارک شام کریسمس هستند. غذای اصلی در شام کریسمس ماهی و برنج است که با کره درست می شود.شراب هم در میز شام کریسمس سرو می شود.

آداب و رسوم ارامنه

عید سال نو برای ارامنه عید رحمت و کردار نیک می باشد. ارامنه در طی قرون دارای سه جشن سال نو بوده اند. این سه عبارتند از "ناواسارد"، "آمانور" و "گاقاند". 
این جشن ها طی روزهای تابستان، بهار و زمستان برگزار شده اند. روز دقیق این جشن ها یازدهم ماه آگوست، بیست و یکم ماه مارس و اول ژانویه می باشند. قدیمی ترین این جشن ها، جشن بهار برابر با بیست و یکم ماه مارس می باشد که مصادف با عید نوروز ایران می باشد. مظهر این جشن آتش و حیات دو باره طبیعت بوده و تولد "واهاگن" خدای آتش ارامنه نیز در این روز جشن گرفته می شود. طبق روایات ارامنه، مردم در این عید به وسیله آتش پاک و منزه شده، قدرت دو باره بدست آورده و علیه دیو و شروران به مبارزه می پردازند.
"آمانور" در زبان ارمنی به معنای سال نو بوده و از ایزدان باستانی می باشد که آغاز سال نو و چرخش جدید کره زمین را نوید داده است. "آمانور" ایزد باروری و حافظ محصولات مردم بوده و برادر وی نیز ایزد مهمان نوازی بوده و "وانادور" نام داشته است. عادات و رسوم ارامنه طی برگزاری هر سه جشن نیز تقریبأ همسان بوده است. 
اعضای خانواده ابتدا با نظافت خانه و حیاط به استقبال سال نو رفته اند. آنان دور تنور گرد هم آمده و با آب چشمه خود را شستشو داده اند. حمام کردن در آستانه سال نو هنوز نیز نزد اکثر خانواده ها مرسوم می باشد. اقوام و ملل در گذشته عقیده داشته اند که با تـَـن و روح پاک باید به استقبال سال نو رفت. پاکی و تمیزی نشانه آغازی دوباره و حرکتی نوین بوده است. بزرگان خانواده برای پاکی روح اعضای خانه بر دهان آنان عسل مالیده و خواسته اند که از خوردن خوراک تند و به زبان آوردن سخن تلخ و نابجا پرهیز کنند. سخن بی مورد و زشت نشانه بدیُمنی سال جدید بوده و افراد قهر کرده حتمأ می بایست تا قبل از حُلول سال نو با یکدیگر آشتی کنند. کدبانوی خانه می بایست حتمأ نان تازه پخته و اعضای خانواده لباس جدید بپوشند. 
در شب تحویل سال چراغ خانه به عنوان ضامن موفقیت می بایست حتمأ تا صبح روشن بوده و بخاری خانه نیز با الوار جدیدی روشن گردد. بزرگ خانه الوار جدید از جنگل بریده و به عنوان استقامت و نیروی خانواده به خانه می آورد. خوراک شب عید نیز با این آتش جدید پخته می شد. اجاق خانه می بایست همیشه روشن مانده و آن نشانه ای از بقای روح درگذشتگان فامیل بود، مهمانان نیز تیکه هیزم به آن اضافه می کردند و خانم خانه خاکستر آتش را برای دوری از شرّ و بلاها و تگرگ، آنرا جلوی در منزل پخش می کرد. بعضی ها نیز با آرد جلوی منزل صلیب می کشیدند. 
زینت درخت کاج دیرتر به سُنن ارامنه اضافه گشته و قبلأ پرستش و آرایش درختان چنار، بید، بلوط و سپیدار بین ارامنه رایج بوده است. ارامنه در منزل خود درخت زندگی تزیین کرده و میوه و خشکبار به شاخه های آن آویزان کرده اند. کلمه "کاقاند" به معنی سال نو نیز از فعل "کاخِل" به معنای آویزان کردن بیادگار مانده است. ارامنه از ازمنه قدیم به تزیین درخت پرداخته اند، در حالیکه تزیین درخت کاج از قرن شانزدهم میلادی به رسوم اروپاییان اضافه گشته است.
بانوان و تازه عروسان منزل صبح روز اول سال خوراک مخصوص شیرین خود را با سینی به بیرون آورده، رو به شرق نگه داشته و دعای مخصوص می خواندند. آنگاه دید و بازدید از بزرگان قوم، اولیاء و خویشاوندان سببی، همسایگان، کشیش و کدخدا آغاز می گشت. آنان هدیه برده و هدیه دریافت کرده اند و خواهان برکت و آبادی خانواده مهمان نواز، جوانمردی و خوشی و روزهای خوب گشته اند. میز سال نو معمولأ با حبوبات، میوه و خشکبار تزیین یافته است. خوراکی ها شامل هفت دست بوده و سوپ شیرین، سوپ جو، دلمه، گندم، لوبیا و نخودچی بوداده، پس خوراک و انواع شیرینی جزء آن بوده است.
سال نو جشن نیکی، زیبایی، همبستگی و انتظارات مثبت و مفید می باشد. ما نیز امیدواریم سال 2014 میلادی برای عموم جهانیان سال پربرکت، دوستی و آشتی جهانی باشد. 

                                                                                             

منبع:رادیو عمومی ارمنستان

آداب و رسوم ارمنستان

آداب و رسوم ارمنستان

تا قبل از ورود مسیحیت به ارمنستان ارمنه دارای اعیاد مختلفی بودند که مهمترین آن عید آغاز سال باستانی بود که ناواسارت نام داشت. اعیاد دیگری نیز در این زمان مرسوم بود که عمدتا به پرستش الهه ها و بت ها اختصاص داشت و از معروفترین آنها می توان به وارتاوار اشاره کرد که در اوایل تابستان یرگزار می گردید و با وجود گذشت قرن ها و گرویدن ارامنه به دین مسیح هنوز در میان این ملت رواج دارد و ارامنه این عید را با پاشیدن آب به روی یکدیگر گرامی می دارند. با ورود مسیحیت به ارمنستان اعیاد دینی جانشین اعیاد قبلی شدند. مهمترین عید ارامنه همچون سایر مسیحیان جهان عید کریسمس با تولد حضرت مسیح است که ارامنه آن را در 6 ژانویه برگزار می کنند در حالی که سایر مسیحیان آن را در 25 دسامبر برگزار می کنند و از این نظر میان کلیسای ارمنی و سایر کلیسا ها اختلاف نظر وجود دارد.

دومین عید مهم مسیحی که نزد ارامنه بسیار مهم می باشد عید پاک است که سالروز رساتخیز حضرت مسیح بوده و طبق تقویم خاصی در اولین ماه بهار برگزار می شود.

از اعیاد دیگر می توان از هامیار تسوم اشاره کرد که سالروز عروج مسیح (ع) به آسمانها است.

 

از اعیاد ملی دیگر در ارمنستان می توان عید وارتانک و عید فرهنگ را نام برد. عید واتانک سالروز قبام ملی ارامنه به رهبری وارتان مامیکونیان و عید فرهنگ گرامیداشت سالروز ابداع الفبا و خط ارمنی توسط مسروپ ماشتوس می باشد.

و از جشن ها و اعیاد مهم دیگر ارمنستان می توان گرامیداشت روز 25 سپتامبر که روز ملی ارمنستان می باشداشاره کرد.در این همچین روزی مردم ارمنستان با شرکت در انتخاباتی به یاد ماندنی رای به استقلال ارمنستان از اتحاد جماهیر شوروی دادند.

روز مهم دیگر در میان ارامنه 28 ماه مه می باشد، در چنین روزی در سال 1918 ارامنهپس از قرن ها توانستند استقلال خود را بازیابند. استقلالی که چنداد دوام نداشت.

عید کریسمس در ارمنستان

کریسمَس یا نوئل جشنی است در آیین مسیحیت که به منظور گرامی‌داشت زادروز مسیح برگزار می‌شود. 

بسیاری از اعضای کلیسایکاتولیک روم و پیروان آیین پروتستان، کریسمس را در روز ۲۵ دسامبر جشن گرفته و بسیاری آنرا در شامگاه ۲۴ دسامبر نیز برگزار می‌کنند. اعضای بیشتر کلیساهای ارتودوکس در سراسر دنیا نیز روز بیست و پنجم دسامبر را به عنوان میلاد مسیح جشن می‌گیرند. 

برخی از مسیحیان ارتودوکس در روسیه، اوکراین، سرزمین مقدس (ناحیه تاریخی فلسطین) و دیگر مکانها، به سبب پیروی از گاهشماری یولیانی، جشن کریسمس را در روز ۷ ژانویه برپا می‌دارند. اعضای کلیسای ارامنه طبق سنت منحصر به فردی، روز میلاد و همچنین روز غسل تعمیدمسیح را همزمان در روز ششم ژانویه جشن می‌گیرند.

ایام دوازده روزه کریسمس با سالروز میلاد مسیح در ۲۵ دسامبر آغاز گشته و تا جشن خاج‌شویان در روز ۶ ژانویه ادامه می‌یابد. هرچند مهم‌ترین عید مذهبی در گاهشمار مسیحی، روز عید پاک (به عنوان روز مصلوب شدن و رستاخیز عیسی) است، بسیاری به‌خصوص در کشورهای ایالات متحده و کانادا، کریسمس را مهم‌ترین رویداد سالانه مسیحی محسوب می‌دارند. با وجودی که این روز، یک عید مذهبی شناخته می‌شود، از اوایل سده بیستم میلادی به بعد به طور گسترده به عنوان یک جشن غیر مذهبی برگزار شده و برای بیشتر مردم، این ایام فرصتی است برای دور هم جمع شدن اقوام و دوستان و هدیه دادن به هم. 

کریسمس با آیین‌های ویژه‌ای به‌طور مثال آراستن یک درخت کاج، برگزار شده و شخصیتی خیالی به نام بابانوئل در آن نقشی مهم دارد.


درباره وبلاگ

مدیر وبلاگ : Amir Farshbaf
نمایش وضعیت در یاهو

آخرین پست ها

جستجو

نویسندگان

ارمنستان در فیس بوک

ساعت فلش

Armenia نیازمندیهای ارمنستان ویزا،اقامت.پاسپورت https://t.me/alikfar





Powered by WebGozar

پیچک

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات